Şehrin Mis Kokulu Misafiri

Ihlamur Ağacı
Yazın o en deli dolu, en cıvıl cıvıl günlerinde bile şehrin gürültüsüne inat sükûnetini koruyan bir dost vardır sokaklarda. Adını ansanız bile burnunuza o hafif, tatlı tatlı saran rayihası gelir; köşe başında, parkın ortasında ya da tarihi bir duvarın dibinde sessizce bekler. Ihlamur ağacı... O, sadece yeşeren bir yaprak ya da gölgesine sığınılan bir gövde değil; hafızamızın, çocukluğumuzun ve sükûnet arayan ruhumuzun en sadık bekçisidir.
Ne zaman haziran rüzgarları esmeye başlasa, ihlamur ağaçları görünmeyen bir elin dokunuşuyla uyanır. O sarımtırak narin çiçeklerini açtığı an, mahallenin de havası değişir. Açık pencerelerden içeri süzülen o koku, insanı anında başka bir zamana, telvesi dinlenmiş hatıralara taşır. Annemizin demliğinde kaynayan şifalı çayın, kış gecelerinin o güvenli sıcaklığının ta kendisidir aslında o koku.
Aslında ihlamur ağacı bize çok şey fısıldar; hayata biraz ara vermeyi, yavaşlamayı öğretir. Altına bir bank atıp oturduğunuzda, yaprakların arasından süzülen güneş ışığı ve rüzgarla hafifçe dökülen o sarı çiçekler, dünyanın o kadar da acımasız ve hızla akmak zorunda olmadığını hatırlatır. O, gölgesinde soluklananlara karşılıksız bir huzur sunar. Hiçbir şey istemez, sadece var olur ve kokusunu cömertçe saçar etrafına.
Bugün şehrin o bitmek bilmeyen koşturmacasında, yolunuz üzerinde böyle ulu, mis kokulu bir ihlamur ağacına denk gelirseniz, sakın adımlarınızı hızlıca atıp geçmeyin. Bir an durun, başınızı kaldırın ve derin bir nefes alın. Kimbilir, belki de en çok o nefese, o ağacın dallarındaki sessiz teselliye ihtiyacınız vardır