Doğrunun İzi, Dürüstlüğün Sözü
Hangi Zamandayız?
Öyle bir devirden geçiyoruz ki, pusulalarimiz yönünü, kelimelerimiz anlamını yitirdi. Sınırların kalktığı, siyah ile beyazın birbirine sarılıp gri bir dumana dönüştüğü bir zaman tünelindeyiz. Doğru ile yanlış artık iki ayrı kutup değil; aynı cümlede, hatta aynı yüzde buluşan tuhaf bir bütün oldu. Hangisi hakikat, hangisi göz boyama; ayırt etmek neredeyse imkânsızlaştı.
Bu puslu iklimin en derin yarası ise dürüstlüğe açıldı. Eskiden dürüstlük, insanın omurgasıydı. Bedeli ne olursa olsun arkasında durulan, sesini yükseltmeye gerek duyulmayan, halden hale girmeyen asil bir duruştu. Şimdi ne oldu? Dürüstlük, dillerde ezbere tekrarlanan cilalı bir kelimeden ibaret kaldı. Kürsülerde, ekranlarda, sosyal medyanın neon ışıklı cümlelerinde dürüstlükten geçilmiyor; lakin iş vicdanın ıssız odalarına, kilitli kapı arkalarındaki hesaplaşmalara geldiğinde o kelime yeleksiz kalıyor, üşüyor.
Dil başka söylerken vicdanın susması, insanın kendi kendisiyle yabancılaşmasının en acı tablosudur. İnsan, en çok da kendi içindeki bu ikilikten yorulur. Sözün kibarı, cümlenin düzgünü var ama niyetin ve eylemin arkasında o ahlaki ağırlığı taşıyan irade nerede?
Zıtların o nazik ahengi bile bu kirlenmeden nasibini aldı sanki. Artık yarış, hak edenin kazandığı bir erdem mücadelesi değil; maskesi parıldayanın öne geçtiği bir illüzyon. Kavga, haklı ile haksızın davası olmaktan çıkıp, kimin daha yüksek sesle bağırdığının gürültüsüne dönüştü. Ve barış... O da sahici olmaktan çıkıp, menfaatlerin kesiştiği geçici bir mola yerinden öteye gidemiyor.
Ne var ki, ne kadar kararırsa kararsın, vicdanın o en kuytu köşesinde hâlâ hakikati arayan bir ses vardır. Dürüstlüğü sadece dilde taşıyanların gürültüsü ne kadar büyük olursa
olsun, hayatın sükûnetle bekleyen bir adalet terazisi bulunduğunu unutmamak gerekir. Belki de bu zor dönemin bize yüklediği en büyük ödev; dildeki dürüstlüğü vicdana indirmek, doğrunun o kaybolmuş izini kendi içimizdeki pusulada yeniden bulmaktır. Çünkü insan, ancak kendi özüne dürüst kalabildiği kadar insandır.
