Zamanın Tozlu Rafları ve Bir Tutam Tarçın Kokusu

Hayat dediğimiz o telaşlı koşturmaca içinde, bazen durup arkamıza bakmayı unutuyoruz. Hep bir ileriye, yetişilmesi gereken yeni bir yere, bitirilmesi icap eden işlere odaklı adımlarımız. Oysa insan, ruhunun dinlenmesi için arada bir geçmişin o yumuşacık, nostaljik dehlizlerine sığınmaya ihtiyaç duyuyor. Tıpkı çocukluğumuzun mutfaklarından yayılan o mis kokulu bir kekin, aniden bizi yıllar öncesine, en masum günlerimize ışınlaması gibi...
​Geçmişin izleri üzerimizden silinip gitmez; sadece biraz tozlanır. Unutulmuş anılar, eski bir fotoğraf karesi, hatta ansızın burnumuza çalınan bir koku o tozu nazikçe üfler. Tıpkı yüzyıllar boyunca uğruna denizler aşılan, kralların hazinelerine konu olan ama asıl büyük sihrini evlerin en sıcak köşelerinde saklayan tarçın gibi.
​Hayat da biraz öyledir aslında; en sade anlara katılan küçük bir tat, küçük bir dokunuş her şeyi değiştirir. Bazen günün en yorgun saatinde içilen sıcacık bir fincan çayın, bazen de uzun zamandır arayıp soramadığınız bir dosta atılan kısa bir mesajın iç ısıtan gücüdür bu. Adı konulamayan ama hissedilen o tatlı huzur.
​Belki de bugün, o hep ertelediğimiz yavaşlama anıdır. Hızlı akan zamanın ortasında bir secdeye varır gibi durup, kendimize bir iyilik yapma vaktidir. Derin bir nefes almak, kahvenin ya da çayın kenarına iliştirilmiş o minik tarçın çubuğunun kokusunu içimize çekmek ve "İyi ki buradayım, iyi ki bu hikayenin içindeyim" diyebilmek...
​Çünkü en güzel yazılar, en kalıcı anılar büyük maceralardan değil; tam da böyle küçük, tatlı ve samimi köşelerden süzülür gelir.