Adalet Beklerken Tükenenler

Geç" Değil, "Yok" Sayılan Hayatlar
​Hangi vicdan, evladı göz göre göre hayattan koparılan bir ana-babanın mahkeme salonundan boynu bükük çıkışına sessiz kalabilir? Hangi hukuk felsefesi, bir insanın ömür boyu çalışıp didinerek elde ettiği malının mülkünün, birkaç kişinin hırsına veya egosuna kurban edilişini yıllarca süren dosyalara hapsedebilir?
​Bugün haber bültenlerinde, ekran alt yazılarında gördüğümüz her bir kare, aslında kâğıda dökülmüş birer insan trajedisidir.
​Adalet sisteminin çarkları ağır döndükçe, sadece dosyalar eskimiyor; bu ülkenin insanlarının geleceği, umudu ve en önemlisi vicdanı çürüyor.
​Sokakta, trafikte, iş yerinde ya da kapalı kapılar ardında; sırf birilerinin tatmin olmayan egoları, hırsları ve kibirleri yüzünden canından olan masum çocuklarımız var. Kimi bir caninin kurbanı oluyor, kimi korunamadığı için hayattan koparılıyor, kimi de bir imzanın kurbanı edilip varını yoğunu kaybediyor.
​Peki, aileler ne bekliyor? Karmaşık kanun maddeleri, bitmek bilmeyen duruşma ertelemeleri, "delil yetersizliği" ya da "zaman aşımı" kılıfları...
​Yıllar sonra gelen bir mahkûmiyet kararı ya da caydırıcılıktan uzak cezalar, o anne-babanın yüreğindeki ateşi söndürebilir mi? Giden evlat geri gelir mi? Bir ömür boyu çalınan emekler iade edilebilir mi?
​Asla.
​Çünkü adalet yalnızca bir ceza kesme mekanizması değildir. Adalet; suçlunun korktuğu, mağdurun ise "Devletim arkamda" diyerek huzurla başını yastığa koyabildiği yegâne kaledir. O kale yıkıldığında, geriye ne güven kalır ne de toplumun bir arada durmasını sağlayan o görünmez bağ.
​Bugün binlerce insan, adalet saraylarının kapılarında hak ararken aslında adaletin kendisini arıyor. Ve ne yazık ki geciken her p